અંક 3 (ત્રીજો ) અંત,
એમાં પણ આ નામ સાંભળતાં જ મને જાણ્યું-અજાણ્યું લાગ્યું. મેં એક ઊંડો શ્વાસ લીધો અને સામે ઊભેલા બાળક તરફ જોયું. પછી મારી નજર ધીમે ધીમે એ સ્ત્રી તરફ ફરી.
મારી આંખો સામે જાણે વર્ષોથી જેને જોવા માટે હૃદય તરસતું હતું, એ જ ઉભી હતી. હૃદય ધબકતું હતું, જાણે એ માત્ર એની જ રાહ જોતું હતું. એ પણ મારી સામે જોઈ રહી હતી. બંને વચ્ચે ઘણું બધું કહેવાનું હતું, પણ શબ્દો જાણે ક્યાંક ખોવાઈ ગયા હતા.
એ પળમાં સમય થંભી ગયો હોય એમ લાગતું હતું.
ત્યારે જ મારો મિત્ર હસતાં બોલ્યો, “અરે ભાઈ, આ તો અંજલિ છે!”
મેં ધીમા અવાજમાં કહ્યું, “હા… મને ખબર છે…”
અંજલિ… એ નામ માત્ર નામ નહોતું, પણ મારી અધૂરી કહાની હતી. એક સમય હતો જ્યારે અમે એકબીજાના વગર રહી શકતા નહોતા. પરંતુ પરિસ્થિતિઓએ અમને અલગ કરી દીધા.
આજે વર્ષો પછી ફરી એ મારી સામે ઊભી હતી—પણ હવે એની સાથે એ નાનું બાળક પણ હતું. સમય ઘણું બદલાવી ચૂક્યો હતો.
અમે થોડું વાત કરી, થોડું હસ્યા, પણ દિલની અંદર એક ખાલીપણું હજુ પણ હતું. કદાચ કેટલીક કહાનીઓ પૂર્ણ થવા માટે નથી બનતી, પણ યાદોમાં જીવતી રહેવા માટે બને છે.
અંજલિ ચાલી ગઈ… અને હું ફરી એકલો રહી ગયો, પરંતુ આ વખતે દિલમાં કોઈ ફરિયાદ નહોતી—માત્ર એક મીઠી યાદ હતી.
આ વાર્તાનો બોધ એ છે કે કેટલીક લાગણીઓ ક્યારેય પૂરી થતી નથી, પરંતુ જીવનભર દિલમાં જીવતી રહે છે. 😊
લેખક :-
પ્રતિક ની કલમે.
